Adrian Silva, 55 vjeç, futbollist uruguaian i njohur si ‘Vitamina’, nuk ka ndërmend të tërhiqet ende. Ai luan me Club Social y Deportivo Cardenales në Serie A të Liga Mayor de San Jose, ndërsa përveç futbollit, e siguron jetesën duke pastruar dritare ndërtesash që arrijnë deri në 70 metra lartësi.
Gjatë karrierës së tij, Silva ka kaluar në 21 klube të ndryshme, luan në qendër të mbrojtjes dhe pohon se, edhe në moshën 55-vjeçare, është në gjendje të përballojë një ndeshje të plotë.
Rrugëtimi dhe realiteti i jetesës
Në një bisedë me gazetën AS, ‘Vitamina’ bëri një përmbledhje të rrugëtimit të tij, tregoi rutinën e përditshme dhe ndau dëshirën më të madhe: „Do të doja të luaja në Evropë”.
Me 21 klube në CV, qindra histori dhe mijëra kujtime, përvoja e grumbulluar nga ‘Vitamina’ Silva i mundëson të flasë hapur për profesionin dhe gjendjen e tij aktuale: „Kam kaluar shumë vite në divizionin e tretë. Niveli në ligën ku ndodhem tani është mbresëlënës. Gjithsesi, punoj si larës xhamash në një lartësi 70 metrash”.
Kjo tregon një realitet të vështirë: herë pas here, edhe në kategoritë më të larta, futbolli nuk mjafton për një jetesë të qetë. Adrian zgjohet në gjashtë të mëngjesit dhe punon deri në mesditë. Pasditeve ai stërvitet bashkë me shokët e skuadrës. Natën vazhdon të ëndërrojë.
Një ditë e zakonshme
Si ndiheni aktualisht?
Ndihem shkëlqyeshëm. Po luaj nëntëdhjetë minuta të plota në shumicën e ndeshjeve. Klubi ka besim të plotë tek unë. Skuadra ndodhet në mes të renditjes dhe kampionati është shumë konkurrues.
Si duket një ditë e zakonshme për Adrian Silva-n?
Zgjohem në gjashtë të mëngjesit dhe ha një mëngjes të pasur dhe të shëndetshëm. Më pas nisem për në punë, ku pastroj dritare në lartësi. Bëj një sy gjumë, pastaj në palestër punoj me pesha, vrapoj në pistë dhe përdor biçikletën stacionare. Më vonë shkoj në klubin tim tri herë në javë në qytetin e San Jose. Udhëtimi për në punë zgjat një orë.
Çfarë ka më shumë rëndësi: ushqimi apo puna fizike?
Të dyja shkojnë bashkë. Pa një dietë të mirë nuk mund të kesh performancë të lartë. Unë i vëzhgoj futbollistët profesionistë dhe përpiqem të bëj gjithçka si ata. Jam 55 vjeç dhe kjo duhet mbajtur parasysh kur garon.
Pozicioni, ekipi dhe diskriminimi
Në cilin pozicion ndiheni më rehat?
Zakonisht luaj si qendërmbrojtës; aty ndihem më së miri. Kam pasime shumë të mira dhe nga ai pozicion ndihmoj skuadrën.
Cila është mosha mesatare e ekipit?
Ka lojtarë mbi të tridhjetat, të tjerë në të njëzetat… ka nga të gjitha moshat. Ajo që të habit më shumë është se në moshën time unë ende luaj atje. E di çfarë kërkon trajneri nga unë dhe jap gjithçka për shokët e skuadrës.
A jeni ndjerë ndonjëherë i diskriminuar?
Kur më morën, më kishin parë tashmë duke luajtur. Jam një futbollist shumë i mirë. Kam talent teknik dhe kjo i sjell shumë dobi sistemit me të cilin luajmë. Bëj atë që më kërkon trajneri dhe deri tani ka funksionuar shumë mirë. Kam qenë edhe në klube ku nuk kam luajtur aq shumë. Këtë herë, klubi vendosi të më nënshkruajë pa e marrë parasysh moshën time.
Motivimi, tërheqja dhe trashëgimia
Me cilin futbollist ngjasoni?
Unë e adhuroj Robert Carmonën, i cili është lojtari më i vjetër në botë. Ai është gjithashtu mik i imi. Ai është një shembull i shkëlqyer.
A keni menduar kohët e fundit të tërhiqeni?
Nuk mund të ndalem së luajturi sepse trupi im më lejon ende të vazhdoj. Çdo vit marr oferta nga ekipe të reja. Kam propozime për vitin e ardhshëm. Ky vit shkoi shumë mirë për mua; nisa pothuajse çdo ndeshje, duke luajtur 90 minuta. Kjo nuk është pak.
Njerëzit janë shumë të kënaqur me paraqitjen time; mora duartrokitje në këmbë në San José. Kjo vjen si rezultat i shumë punës së palodhur dhe një diete të mirë. Siç thashë, stërvitja e përditshme është çelësi i performancës dhe mënyra më e mirë për ta mposhtur moshën. Ata që nuk stërviten nuk do të arrijnë askund. Nëse stërvitesh çdo ditë, nuk ka kufi moshe.
Nga vjen nofka „Vitaminë”?
Në vitin 2004, kisha disa dhimbje në këmbë. Shkova te trajneri dhe i thashë se kisha probleme. Ai më tha të shkoja te mjeku, te një fizioterapist. Ai më përshkroi disa vitamina. Pas 20 ditësh fillova të ndihesha më mirë. U bë një histori qesharake sepse një muaj më vonë kërkova një shishe tjetër dhe të gjithë shokët e mi në dhomën e zhveshjes po bënin shaka për këtë. Kështu e mora nofkën për pjesën tjetër të karrierës.
Si funksionon psikologjikisht?
Funksionon duke qenë realist dhe i fortë mendërisht. Ndonjëherë luaj, ndonjëherë jo. Kur dal në fushë, i them vetes se nuk mund të humbas asnjë pasim. Nëse arrij të bëj një, dy, tre… gjërat ndryshojnë dhe unë jam aktiv. Jam aty, plotësisht i përqendruar në lojë.
A mund ta imagjinoni një jetë pa futboll?
Jo. Unë stërvitem çdo ditë, edhe kur jam i lodhur nga puna. Kur të vijë ai moment, do të duhet të jem shumë mirë i përgatitur mendërisht. Prandaj puna me profesionistë është thelbësore. Mënyra se si mendon është gjithçka.
Si do të dëshironit të mbaheshit mend?
Si një njeri i mirë, kam lënë shumë mesazhe pozitive. Çdo i ri mund të shkojë larg. Ata duhet të vendosin një qëllim, në çdo disiplinë. Më pëlqen të shoh njerëzit të kenë sukses dhe të përmbushin ëndrrat e tyre.
Këshilla për një të ri që nis karrierën profesionale
Të triumfojë; të jetë këmbëngulës.
Çfarë mendoni për ekipin kombëtar të Uruguait?
Është i patëmetë. Ne kemi Forlanin. Një lojtar i klasit botëror. Uruguai po fiton ndeshje dhe po luan shumë mirë tani.
Burimi: www.albeu.com









