Barcelona e Hansi Flickut ka arritur suksese të mëdha falë filozofisë së saj sulmuese, por një dobësi taktike vazhdon ta ndjekë skuadrën katalanase. Vendosja shumë e avancuar e mbrojtjes po u krijon kundërshtarëve hapësira për kundërsulme të rrezikshme, ndërsa Atletico Madridi ka treguar disa herë se di si ta shfrytëzojë këtë problem. Me përballjen e radhës vetëm dhjetë ditë larg, trajneri gjerman ndodhet përpara një sfide të rëndësishme.
Barcelona ka fituar dy tituj radhazi në La Liga, si dhe Superkupën e Spanjës dhe Kupën e Mbretit, duke i qëndruar besnike stilit sulmues të Hansi Flickut.
Megjithatë, kjo filozofi po shfaq edhe anën e saj të rrezikshme.
Që nga ardhja e trajnerit gjerman, kundërshtarët e nivelit të lartë kanë gjetur vazhdimisht një mënyrë të ngjashme për ta ndëshkuar Barcelonën: pasime të gjata në hapësirat prapa mbrojtjes së avancuar dhe kundërsulme të shpejta nga krahët.
Sipas një analize të Mundo Deportivo, Atletico Madridi është shembulli më i qartë i një skuadre që e ka kuptuar këtë dobësi dhe ka arritur ta shfrytëzojë me sukses.
Problemi i ekuilibrit mes sulmit dhe mbrojtjes
Përballja e fundit me Real Madridin në El Clasico nxori sërish në pah vështirësitë e Barcelonës për të ruajtur ekuilibrin mes sulmit dhe mbrojtjes.
Skuadra katalanase shpesh vazhdon të ushtrojë presion të lartë edhe kur është në avantazh, duke lënë hapësira të mëdha pas mbrojtësve.
Skema që përdorin kundërshtarët është pothuajse gjithmonë e njëjtë: një pasim i gjatë ose diagonal kalon vijën e mbrojtjes, një sulmues depërton në hapësirën e krijuar dhe aksioni përfundon me një rast të rrezikshëm.
Flick vazhdon t’i besojë këtij organizimi taktik, por Atletico Madridi ka dëshmuar se mund ta ndëshkojë.
Nata e Montjuicut dhe paralajmërimi i Pedrit
Një nga shembujt më të qartë ndodhi në javën e 18-të të sezonit 2024/25 në La Liga.
Barcelona dhe Atletico Madridi po barazonin 1-1 në stadiumin Montjuic, një rezultat që do t’i mbante katalanasit në krye të tabelës.
Megjithatë, Barcelona vazhdoi të kërkonte golin e fitores deri në fund.
Në minutën e 96-të, Atletico shfrytëzoi hapësirat e mbetura në prapavijë.
Nahuel Molina depërtoi i pambuluar në krahun e djathtë dhe dërgoi një top të ulët drejt shtyllës së dytë.
Inigo Martinez dhe Pau Cubarsi nuk arritën ta ndërprisnin pasimin, ndërsa Alexander Sorloth realizoi me prekjen e parë, duke mposhtur portierin Inaki Pena.
Atletico fitoi ndeshjen dhe e përfundoi vitin 2024 në krye të renditjes.
Një skenar pothuajse identik u përsërit më 25 shkurt 2025, në ndeshjen e parë gjysmëfinale të Kupës së Mbretit.
Barcelona kryesonte 4-2 në minutën e 75-të, por Atletico e ngushtoi rezultatin në 4-3.
Në minutën e 93-të, me mbrojtjen katalanase të vendosur pothuajse në mes të fushës, një pasim i gjatë drejt krahut të majtë liroi Samuel Linon.
Ai e pasoi topin te Sorloth, i cili shënoi për 4-4, duke mposhtur Wojciech Szczesnyn.
Pas ndeshjes, Pedri bëri një paralajmërim të qartë për mënyrën si po luante skuadra.
“Kjo na ndodhi në kampionat dhe tani po na ndodh përsëri. Duhet të kemi kujdes, të mësojmë si ta mbajmë topin dhe të mos e avancojmë kaq shumë vijën mbrojtëse në minutat e fundit”, deklaroi mesfushori.
Megjithatë, sipas analizës, problemi nuk u zgjidh.
Humbja 4-0 dhe përsëritja e skenarit në Ligën e Kampionëve
Më 13 shkurt 2026, në ndeshjen e parë gjysmëfinale të Kupës së Mbretit të sezonit pasues, Atletico Madridi e mposhti Barcelonën 4-0 në stadiumin Metropolitano.
Edhe në atë përballje, mbrojtja e avancuar e katalanasve u shndërrua në pikë të dobët.
Goli i tretë dhe i katërt erdhën nga aksione që shfrytëzuan hapësirat prapa mbrojtësve dhe depërtimet nga krahët.
Ademola Lookman dhe Julian Alvarez ishin autorët e realizimeve që e thelluan humbjen e Barcelonës.
Për Diego Simeonen, kjo ishte një tjetër dëshmi se skuadra e tij mund ta godiste kundërshtarin duke shfrytëzuar rrezikun që Barcelona merr në organizimin mbrojtës.
Problemet e Barcelonës u shfaqën edhe në çerekfinalet e Ligës së Kampionëve të atij sezoni.
Në ndeshjen e parë, kur rezultati ishte 0-0, Julian Alvarez pasoi drejt Giuliano Simeones, i cili po depërtonte i vetëm drejt portës.
Pau Cubarsi ndërhyri me faull dhe u ndëshkua me karton të kuq.
Nga goditja e lirë që pasoi, Atletico realizoi.
Në pjesën e dytë, Barcelona e vendosi mbrojtjen më pranë portierit Joan Garcia, por përsëri pësoi gol.
Alexander Sorloth shfrytëzoi një harkim të Matteo Ruggerit nga krahu i majtë për të realizuar.
Edhe në ndeshjen e kthimit, megjithëse Barcelona kaloi herët në epërsi 2-0, Atletico gjeti mënyrën për të reaguar.
Në minutën e 30-të, Marcos Llorente harkoi drejt Ademola Lookmanit, i cili shënoi për 2-1 pas një kundërsulmi klasik.
Sipas analizës, aksioni dukej si një prej atyre kundërsulmeve që zakonisht shihen në minutat e fundit, kur skuadrat hedhin gjithçka në sulm.
Shembujt e PSG-së dhe Interit
Atletico Madridi nuk është skuadra e vetme që ka arritur ta ndëshkojë Barcelonën në këtë mënyrë.
Në fazën e ligës të Ligës së Kampionëve, Paris Saint-Germain realizoi golin e fitores 2-1 në Montjuic në minutat e fundit.
Kur rezultati ishte 1-1, mbrojtja e Barcelonës ishte e vendosur shumë lart në fushë.
Vitinha pasoi drejt Achraf Hakimit në krahun e djathtë, ndërsa ky i fundit dërgoi një harkim të saktë për Gonçalo Ramosin, i cili realizoi golin vendimtar.
Megjithatë, një nga shembujt më të dhimbshëm për Barcelonën mbetet përballja me Interin në gjysmëfinalet e Ligës së Kampionëve 2024/25.
Në ndeshjen e kthimit, Barcelona realizoi në minutën e 88-të golin që dukej se do ta dërgonte në finale.
Por katalanasit vazhduan të sulmonin.
Në minutën e 93-të, Marcus Thuram e pasoi topin te Denzel Dumfries, i cili kaloi Gerard Martinin dhe harkoi drejt Francesco Acerbit.
Mbrojtësi italian realizoi për 3-3, duke ia mohuar Barcelonës kualifikimin e drejtpërdrejtë dhe duke e dërguar ndeshjen në vazhdime, ku Interi siguroi kalimin në finale.
Pyetja për filozofinë e Flickut dhe përgatitja e Simeones
Pas rezultateve të tilla, Flick shpesh i ka lidhur golat e pësuar me mungesën e përqendrimit ose rënien e energjisë së lojtarëve.
Megjithatë, analiza ngre pyetjen nëse problemi është më i thellë dhe lidhet me vetë organizimin taktik.
Trajnerë të tjerë të lidhur me filozofinë sulmuese të Barcelonës, si Pep Guardiola dhe Luis Enrique, kanë përdorur mekanizma mbrojtës për të zvogëluar rreziqet që krijohen nga presioni i lartë.
Këta mekanizma u mundësojnë skuadrave të ruajnë më mirë ekuilibrin dhe të mbrohen nga gabimet individuale.
Te Barcelona e Flickut, sipas analizës, ideja mbetet pothuajse e pandryshueshme: sulm i vazhdueshëm dhe vijë mbrojtëse e avancuar.
Një mënyrë e tillë loje kërkon saktësi të jashtëzakonshme teknike dhe taktike nga secili futbollist.
Por në futbollin modern, është pothuajse e pamundur të shmangen të gjitha gabimet.
Me ndeshjen e radhës kundër Atletico Madridit vetëm dhjetë ditë larg, Barcelona përballet me një test të rëndësishëm.
Simeone ka treguar disa herë se di t’i identifikojë hapësirat që krijohen pas mbrojtjes së avancuar të Flickut.
Për këtë arsye, katalanasit duhet të gjejnë një mënyrë për ta ruajtur filozofinë e tyre sulmuese, pa u ekspozuar vazhdimisht ndaj kundërsulmeve.
Sukseset e Barcelonës tregojnë se stili i Flickut mund të jetë jashtëzakonisht efektiv, por përballjet me Atleticon, PSG-në dhe Interin kanë nxjerrë në pah edhe kufizimet e tij. Pyetja kryesore është nëse trajneri gjerman do ta përshtatë organizimin mbrojtës apo do të vazhdojë t’i besojë një sistemi që kundërshtarët e fortë kanë mësuar ta ndëshkojnë. /GazetaExpress/
Burimi: www.gazetaexpress.com
