Poezi nga Migjeni
Vjeshta në natyrë dhe në shpirtin njerëzor
Vjeshtë në natyrë dhe vjeshtë ndër ftyrat tona,
Fryn erë e vakët, lëngon i zymtë dielli,
Lëngon shpirti i sëmurë ndër kraharorët tanë,
Dridhet jeta e vyshkur ndër degët e një plepi.
Ngjyrat e verdha lozin në vallen e fundit,
Dëshirë e çmendur e gjetheve që një nga një vdesin!
Gëzimet, andjet tona, dëshirat e fundit,
Nëpër baltat e vjeshtës një nga një po shkelin.
Lisi, qielli dhe klithma e dëshpërimit
Një lis pasqyrohet në lotin e qiellit,
Tundet dhe përgjaket në pasion të viganit:
“Jetë! Jetë unë dua!” – e merr frymë prej fellit,
Si stuhi çan ajrin… por në fund ia nis vajit.
Dhe me atë vaj bashkohet horizonti i mbytur në mjegull përpise.
Pemët me degët e lagura, me vaj i mbështjellin në lutje, por kot!
E dinë, të fikura, se nesër do vdesin…
Vallë, a ka shpëtim diku?!
Mallëngjehet syni, mallëngjehet zemra,
Në orën e varrit, kur heshtin daullet,
E varri ngrihet nën qiellin më të lartë,
Me klithmë dëshpërimi që në dhimbje të madhe zvarritet.
Vjeshtë në natyrë dhe vjeshtë ndër ftyrat tona.
Rënkojnë dëshirat, fëmijët e jetës së dobët;
Rënkoni në zi, qani mbi kufomat,
Që stolisin vjeshtën nëpër degët e thara./KultPlus.com
Burimi: kultplus.com
