Kur një prind favorizon një fëmijë më shumë se të tjerët, kjo mund të lërë gjurmë në vetëvlerësimin, marrëdhëniet dhe mirëqenien emocionale të fëmijëve të tjerë. Pasojat e kësaj përvoje mund të shoqërojnë edhe jetën e tyre në moshë madhore.
Sipas disa vlerësimeve, favorizimi ndodh në një të tretën deri në dy të tretat e familjeve. Kur një fëmijë rritet me ndjesinë se vëllai ose motra gëzon më shumë preferencë nga prindërit, kjo përvojë ndikon në mënyrën si e shikon veten dhe si ndërton marrëdhënie me të tjerët.
Ndjenjat e tyre shpërfilleshin
Prindërit mund t’i merrnin më pak seriozisht emocionet e tyre sesa ato të fëmijës së preferuar. Si pasojë, ata mësonin t’i fshihnin ndjenjat dhe të mos kërkonin ndihmë, duke e pasur më vonë të vështirë t’i shprehnin emocionet dhe të krijonin marrëdhënie të afërta.
Ngarkoheshin me përgjegjësi të tepërta
Disa fëmijë detyroheshin të merrnin përsipër detyra që nuk i përshtateshin moshës së tyre, ndërsa vëllai ose motra trajtohej me më shumë përkujdesje. Kjo dukuri, e njohur si parentifikim, mund të ndikojë në zhvillimin emocional dhe t’i bëjë më të ndjeshëm ndaj refuzimit.
Arritjet e tyre nuk vlerësoheshin
Ndërsa sukseset e fëmijës së preferuar festoheshin, arritjet e tyre shpesh kalonin pa u vënë re. Krahasimet dhe pritshmëritë e padrejta mund të dëmtonin vetëvlerësimin, duke i bërë të dyshonin te aftësitë e tyre edhe në moshë madhore.
Nuk merrnin të njëjtën përzemërsi
Kur prindërit shfaqnin më shumë dashuri dhe afërsi ndaj një fëmije, të tjerët mund të ndiheshin të lënë pas dore. Mungesa e përzemërsisë mund të lidhet me ankth, vetëvlerësim të ulët dhe nevojë të vazhdueshme për miratim nga të tjerët.
E kishin të vështirë t’i besonin vëllait ose motrës
Kur prindërit favorizojnë njërin prej fëmijëve, marrëdhënia mes motrave dhe vëllezërve mund të kthehet në një konkurrencë të vazhdueshme. Në vend që të ndihen të afërt, fëmijët mund ta shohin njëri-tjetrin si rivalë për dashurinë dhe vëmendjen e prindërve, duke e pasur më të vështirë të krijojnë një marrëdhënie të ngushtë.
Prindërit i kushtonin vëmendje vetëm kur gabonin
Në vend që të merrnin mbështetje dhe inkurajim, disa fëmijë vinin re se prindërit i kritikonin kryesisht kur bënin gabime. Kjo mund t’i bënte të ndiheshin sikur diçka nuk shkonte me ta, ndërsa sjelljet problematike mund të bëheshin një mënyrë për të tërhequr vëmendjen e prindërve.
Nuk merrnin të njëjtën kohë dhe të njëjtat mundësi
Prindërit mund të investonin më shumë kohë dhe para te fëmija që e konsideronin më të suksesshëm, duke i ofruar më shumë mundësi për shkollim, sport apo aktivitete të tjera. Kjo pabarazi mund të ndikonte edhe në mundësitë që fëmijët kishin për të ecur përpara në moshë madhore.
Ndiheshin të padukshëm dhe të pavlerë
Kur një fëmijë rritet duke u ndier vazhdimisht i lënë pas dore, mund të fillojë të besojë se nuk është mjaftueshëm i rëndësishëm për t’u dashur. Kjo ndjesi mund të vazhdojë edhe në moshë madhore, duke ndikuar në vetëvlerësimin dhe aftësinë për të krijuar marrëdhënie të afërta, pa frikën se do të refuzohet apo përjashtohet.
Kjo ndjenjë mund të vazhdojë edhe në moshë madhore, duke e bërë më të vështirë krijimin e miqësive, besimin te partneri dhe ndjesinë e përkatësisë.
Burimi: anabelmagazine.com
