Poezi nga Pashko Vasa.
O moj Shqipëri, e mjera Shqipëri,
Kush të ka qitur me krye në hi?!
Ti ke pasur një kohë të rëndë,
Burrat e dheut të thërrisnin nënë.
Ke pasur shumë të mira e bekime,
Me vajza të bukura e me djem të rinj,
Gjë e shumë, arat e kopshtet,
Me armë të bardha, me pushkë të lëna,
Me burra trima, me gra të lira;
Ti ndër të gjitha motrat ke qenë më e mira.
Kur kërcitte pushka si me rrahur moti,
Zogu i shqiptarit gjithmonë i zoti
Ka qenë për luftë e në luftë ka vdekur,
E dhunën prapa kurrë s’i ka mbetur.
Kur ka lidhur besën burri i Shqipërisë,
I ka shtënë dridhjen gjithë Rumelisë;
Në luftërat e tërbuara kudo ka rënë,
Me faqe të bardhë gjithmonë ka dalë.
Sot
Por sot, Shqipëri, pa më thuaj si je?
Po si lisi i rrëzuar përdhe,
Shkon bota sipër, me këmbë të shkelet,
E një fjalë të ëmbël askush s’ta flet.
Si mal me borë, si fushë me lule
Ke pasur veshur, sot je me rrudha,
E s’të ka mbetur as emri as besa;
Vetë e ke prishur për faqe të zezë.
Shqiptarë, me vëllezër jeni duke u vrarë,
Në një qind çeta jeni shpërndarë;
Disa thonë kam fe, disa thonë kam din;
Njëri: “jam turk”, tjetri: “latin”.
Do thonë: “Jam grek”, “shkje” disa të tjerë,
Por jemi vëllezër, të gjithë more të mjerë!
Priftërinjtë e hoxhët ju kanë shtyrë,
Për t’ju dhënë dëm e t’ju varfëruar!
Vjen njeriu i huaj e ju rri në votër,
Me ju turpëruar me grua e motër,
E për sa para që do të fitoni,
Besën e të parëve të gjithë e harroni,
Bëheni robër të njeriut të huaj,
Që nuk ka gjuhën dhe gjakun tuaj.
Qani ju shpata e ju dyfeqe,
Shqiptari u zu si zog në lëqe!
Qani ju trima bashkë me ne,
Se ra Shqipëria me faqe në dhe!
E s’i ka mbetur as bukë as mish,
As zjarr në votër, as dritë, as pishë;
As gjak në faqe, as nder mes shokëve,
Por është rrëzuar e bërë copë-copë!
Mblidhuni ju vajza, mblidhuni ju gra,
Me ato sy të bukur që dini të qani,
Ejani të vajtojmë Shqipërinë e mjerë,
Që mbetet e shkretë pa emër, pa nder;
Ka mbetur e ve si grua pa burrë,
Ka mbetur si nënë, që s’pati djalë kurrë!
Kujt i bën zemra më e lë me vdekje
Këtë farë trimërie, që sot është mëkat?
Këtë nënë të dashur a do ta lëmë,
Që njeriu i huaj ta shkelë me këmbë?
Jo, jo! Këtë marrë askush s’e do
Këtë faqe të zezë gjithkush e dridh!
Para se të hupet kështu Shqipëria,
Me pushkë në dorë le të dëshë trimëria!
Çohuni, shqiptarë, nga gjumi çohuni,
Të gjithë si vëllezër në një besë shtrënguhuni,
E mos shikoni kishat e xhamitë:
Feja e shqiptarit është shqiptaria!
Qysh prej Tivarit deri në Prevezë,
Kudo lëshon dielli vapë e edhe rrezë,
Është tokë e jona, prindërit na e kanë lënë
Kush mos na e prekë, se dëshmi të tanë
Të dëshmojmë si burrat që vdiqën më parë
E mos u marrim para zotit./KultPlus.com
Burimi: kultplus.com
