Shkruan: Ilir Muharremi, kritik i artit
Thellësia e artit ndodhet në shpirtin e njeriut. Përmes artit mendojmë më mirë, jetesa bëhet më e lehtë, filozofia merr bukuri dhe kalojmë brigjet e jetës pa e vërejtur kohën. Pikërisht arti na shkëput nga koha. Ka punime që të mbajnë të përqendruar për orë të tëra, saqë koha duket sikur nuk ekziston.
Ngjyra dhe forma në ekspozitë
Ngjyrat, kontrastet, vijat, motivet etnike dhe format që përplasen njëra me tjetrën, hapësirat e mbushura me shumë figura, i shohim të gjitha në këtë ekspozitë. Ka ekspozita që thjesht i shikon dhe ka të tjera që të përpijnë. Ajo e Agron Mulliqit, e hapur mbrëmë në Hanin e 2 Robertëve, i përket kësaj of fundit. Albert Camus thoshte se krijimi do të thotë “të jetosh dy herë”, dhe kjo ndihet në çdo mur: një jetë e jetuar dhe një tjetër e pikturuar, secila më e pasur se tjetra.
Një gjuhë e vetë
Mulliqi ka krijuar atë që pak artistë arrijnë: një alfabet personal, i njohur edhe nga larg. Shkronjat L, U, harqet dhe trekëndëshat që valëvitën mbi telat e mëdha vertikale janë shenja të një gjuhe që e kuptojmë me shikim, jo me fjalor. Ritmi i tyre është i sigurt, kompozimi i ekuilibruar edhe kur duket kaotik, dhe paleta e kuqeve, okrave, vjollcave dhe blusë ka një ngrohtësi që të mbështjell.
Qyteti që lind nga vija. Seria e shtëpive, në jeshile të ftohtë, ar të ndritshëm dhe portokalli të ngrohtë, është ndër momentet më të bukura të shfaqjes. Çdo vijë e zezë është hedhur me dorë të sigurt, dhe nga mijëra dritare e çati lind një qytet që e ndiejmë të gjallë. Është arkitekturë e shndërruar në kujtesë.
Heshtja e grisë dhe e argjendit
Telat në gri dhe argjend dëshmojnë maturinë e plotë të artistit. Kur ngjyra tërhiqet, mbetet vija: elegante, muzikore, e lirë. Figurat shfaqen dhe treten si mendime. Këtu kujtojmë Camusin, për të cilin njeriu kërkon kuptimin, ndërsa bota i përgjigjet me heshtje. Mulliqi nuk e mbush këtë heshtje me shpjegime; e bën të bukur.

Fytyra e ndarë në dy gjysma. Portretet e ndara, e kuqja përballë jeshiles, dita përballë natës, janë të thjeshta në formë dhe të thella në kuptim. Në to ndihet një dorë që e njeh traditën e modernizmit, por flet me zërin e vet.
Tradita në dialog me modernen
Triptiku me diellin e verdhë është kulmi i shfaqjes: simbole që të kujtojnë qilimat dhe gdhendjet popullore takohen me rrjetën e rreptë të katrorëve. Rezultati është një vepër njëkohësisht e lashtë dhe e re, shqiptare dhe universale.
Një enigmë që të fton
Camus e mbylli mendimin e tij mbi Sizifin me fjalët që duhet ta imagjinojmë atë “të lumtur”. Edhe Mulliqi, përballë një bote që nuk jep përgjigje, zgjedh të pikturojë me gëzim, me ngjyrë dhe me këmbëngulje. “Arti si enigmë e hapur” nuk është vetëm titull, por premtim që mbahet: të lë të lirë, por të jep diçka për të gjetur në çdo hap.
Kjo është një ekspozitë që meriton kohë, vëmendje dhe një vizitë të dytë. Një arritje e vërtetë e artit tonë bashkëkohor./KultPlus.com




Burimi: kultplus.com









