Ai duhet të ketë mbetur aq i çuditur dhe dyshues ndaj rezultatit, sa nuk kishte rrugë tjetër përveçse të pranonte dhe të kërkonte të shpëtonte jetën e vet. Vuçiç tashmë ka nisur të shpëtojë kokën! Është e qartë se cilat do të jenë hapat e tij të radhës, ai nuk do ta pranojë thjesht burgun.
Aleksandar Vuçiç po shkon drejt koshit të plehrave të historisë. Ai po largohet, pas Viktor Orbanit, si një tjetër diktator. Ai ka përjetuar një dush të ftohtë. Pas 14 vitesh në pushtet.
Që nga hapja e qendrave të votimit, ishte e qartë se pjesëmarrja (rreth 70 për qind) ishte e tillë që do ta rrëzonte Vuçiçin, i cili, pavarësisht mashtrimit, nuk do të mund ta kompensonte atë ndryshim. Dhe pikërisht kjo ndodhi. Mandati i Vuçiçit thjesht mbaroi dhe Serbia nuk e do më atë. Ajo për të cilën shkruam u konfirmua – ky ishte një referendum për Vuçiçin, sepse ai ishte objektivi dhe fiksimi i këtyre zgjedhjeve. Serbia tha – mjaft më. Ishte një luftë vetëm midis dy opsioneve: Vuçiç – studentë.
Vuçiç pranoi humbjen!
Rezultati i zgjedhjeve dhe pranimi i humbjes
Domethënë, praktikisht askush tjetër, përveç disa përfaqësuesve të pakicave, nuk e arriti pragun e kërkuar, gjë që tregon se ishte një plebishit i përgjithshëm. Megjithatë, pak, nëse kishte, prisnin që ai ta pranonte humbjen kaq shpejt, ose ta pranonte fare. Ai duhet të ketë mbetur aq i çuditur dhe dyshues ndaj rezultatit sa nuk kishte rrugë tjetër përveçse të pranonte dhe të kërkonte të shpëtonte jetën e vet, veçanërisht kur, para se të mbylleshin qendrat e votimit, policia praktikisht pushtoi qendrën e Beogradit dhe vendosi pajisje për të shpërndarë protestat, që do të thotë se ai shpresonte deri në fund se rezultati mund të ishte aq i ngushtë saqë nuk do të duhej t’i pranonte ato ose se do të duhej të përdorte forcën.
Megjithatë, ai ishte qartësisht aq i tronditur nga fitorja bindëse e Listës së Studentëve (ata kanë mbi 135 përfaqësues, dhe Vuçiç rreth 105) saqë iu desh të pranonte humbjen, megjithëse nuk dihet se si do ta pozicionojë veten në të ardhmen. Studentët tani kanë një shumicë të mjaftueshme për të formuar një qeveri dhe për të përcaktuar politikën e Serbisë. Megjithatë, do të shohim vetëm se sa do ta ndryshojë kjo politikën e tij aktuale. Si Serbia ashtu edhe të gjithë të tjerët tani duhet të përballen me atë që ka sjellë kjo fitore dhe atë që lista e studentëve ka për të ofruar.
Pasojat dhe sfidat për studentët
Diktatori ka rënë dhe mbetet për t’u parë se çfarë do të ndodhë më pas. Pas një dite festimesh dhe triumfi, do të duhet të bëhen hapat e parë, të cilat Vuçiç me shumë gjasa do të përpiqet t’i zvarrisë sa më gjatë që të mundet. Fjalimi i tij i lamtumirës ishte plot kërcënime dhe “paralajmërime”, pa hequr dorë nga fakti se kjo fitore, ose më saktë disfata e tij, është disfatë si e tija ashtu edhe e Serbisë.
– Na rrëzuan plehrat më të këqija nga dy media, disa vende evropiane dhe shteti i thellë që është kundër Trumpit , tha Vuçiç në stilin e tij në fjalimin e tij të disfatës në atmosferën e dhomës së partisë së tij, ndërsa festimet po zhvilloheshin në rrugët e Beogradit.
Ai njoftoi se do të vazhdojë të luftojë. Ai ende ka nën kontroll të gjitha institucionet shtetërore, policinë, gjyqësorin dhe median, si dhe shumë manjatë dhe figura publike që i “bleu”. Pyetja është, si do të emërohen të gjithë ata gjyqtarë, policë, diplomatë dhe biznesmenë që ai ka emëruar. Do të duhet një fshesë e hekurt për ta zgjidhur të gjithën, si dhe korrupsionin dhe klientelizmin që përshkoi çdo pore të shoqërisë serbe. Vuçiç tha se gjatë fushatës studentët dhe kundërshtarët gënjyen, ai akuzoi serbët se e tradhtuan sepse, sipas tij, studentët do të vendosin sanksione ndaj Rusisë, do ta njohin Kosovën, do t’i lënë serbët jashtë Serbisë dhe fjalë të ngjashme mbi të cilat ai ndërtoi politikën e tij gjatë gjithë këtyre viteve.
Megjithatë, ai e di se tani po përballet me një hetim për lëvizje klienteliste dhe “biznesi” dhe se do të duhet të përgjigjet për shumë marrëveshje të dyshimta, përfshirë 20 miliardë eurot e shpenzuara për Ekspozitën e dorës së dytë vitin e ardhshëm. Ditë të vështira e presin. Ai po blen kohë tani, dhe ky pranim i papritur i humbjes është qartësisht hapi i parë drejt shpëtimit të vetes dhe të popullit të tij, të cilët kush e di se si do të sillen. Tani është koha kur të gjithë do të shqetësohen për ekzistencën e tyre dhe do të përpiqen të mbrojnë fitimet fitimprurëse dhe çdo fitim tjetër pronësor që kanë marrë prej tij.
Vuçiç tani po mendon me ethe për një përgjigje, por nuk është e lehtë të marrësh një vendim ndërsa anija po fundoset me shpejtësi dhe mbijetesa është në lojë. Vuçiç tha se nuk ka frikë nga burgu, sepse i është e qartë se duart e tij dhe duart e popullit të tij janë deri në bërryla në “bllokim”, që është e gjitha që do të nevojitet. Megjithatë, duhet të jemi të kujdesshëm për këtë. Nuk ka gjasa që ai të pranojë burgun, me të cilin u kërcënua gjatë fushatës.
Shumë punë i pret studentët tani. Ata e hoqën qafe Vuçiçin. Axhenda e tyre e vetme është arritur, tani ata duhet të hapen dhe të thonë se çfarë mendojnë për shumë çështje që i kanë shmangur deri më tani. Tani ata përballen me një luftë për të hequr gjithçka që ai bëri gjatë atyre 14 viteve të qeverisjes absolutiste, klienteliste dhe të korruptuar. Dollapët janë plot me skelete për t’u përballur. Ata gjithashtu duhet të përcaktohen sipas shumë çështjeve rajonale dhe të politikës së jashtme për të cilat nuk folën.
Studentët e rrëmbyen Vuçiçin, por ky është vetëm fillimi, jo fundi i procesit. Gjëja më e keqe do të ishte nëse ata mendojnë se ky është fundi i gjithçkaje.
Burimi: sot.com.al
