Letërsia e shkrimtarit japonez Toshikazu Kawaguchi ndërtohet mbi histori të vogla, por me ndjeshmëri të madhe njerëzore, ku kujtimet, pendimi, dashuria dhe mundësia për të ndryshuar mënyrën se si e shohim të kaluarën zënë vend qendror. Përmes librave “Pa harruar mirësinë” dhe “Pa u ftohur kafeja”, autori i fton lexuesit të ndalen përballë marrëdhënieve njerëzore dhe të reflektojnë mbi rëndësinë e gjesteve të vogla që shpesh mbeten të pathëna.
Kush është autori
Toshikazu Kawaguchi, i lindur më 1971 në Osaka të Japonisë, është shkrimtar, dramaturg dhe regjisor. Para se të bëhej i njohur ndërkombëtarisht për romanet e tij, ai punoi në teatër si producent, regjisor dhe autor. Historia e parë e serisë “Pa u ftohur kafeja” nisi pikërisht si shfaqje teatrore, e cila u vlerësua me çmimin kryesor në Festivalin e Dhjetë të Dramës në Suginami, përpara se të përshtatej në roman.
Një kafene me rregulla të veçanta
Në qendër të romanit “Pa u ftohur kafeja” është një kafene e vogël në një rrugicë të Tokios, e cila fsheh një mundësi të pazakontë: vizitorët mund të udhëtojnë në të kaluarën. Megjithatë, kjo përvojë shoqërohet me disa rregulla të veçanta. Udhëtimi mund të bëhet vetëm nga një karrige e caktuar, vizitorët nuk mund të largohen nga kafeneja dhe duhet të kthehen në të tashmen përpara se kafeja e tyre të ftohet.
Përmes katër historive të ndryshme, lexuesi njihet me njerëz që dëshirojnë të përballen me të kaluarën, të takojnë edhe një herë dikë që kanë humbur, të marrin një përgjigje të munguar apo të shprehin ndjenjat që nuk kanë arritur t’i thonë në kohën e duhur. Secila histori trajton marrëdhënie njerëzore, humbje, dashuri dhe pendim, duke ngritur një pyetje që shoqëron të gjithë rrëfimin: nëse do të kishim mundësi të ktheheshim në kohë, kë do të dëshironim të takonim edhe një herë?
“Pa harruar mirësinë”
Kjo botë letrare vazhdon edhe në “Pa harruar mirësinë”, librin e pestë të serisë, ku kafeneja misterioze mirëpret katër vizitorë të rinj. Këtë herë, rrëfimet përqendrohen te një baba që nuk arriti ta lejonte të bijën të martohej, një grua që nuk mundi t’ia dhuronte çokollatat e Shën Valentinit personit të dashur, një djalë që dëshiron t’u tregojë buzëqeshjen prindërve të divorcuar dhe një nënë që mban në krahë fëmijën e saj ende pa emër.
Përmes këtyre personazheve, Kawaguchi trajton marrëdhëniet familjare, keqkuptimet, dashurinë e pashprehur dhe peshën e vendimeve që ndonjëherë lëndojnë njerëzit më të afërt. Udhëtimi në të kaluarën nuk paraqitet si një mundësi për të ndryshuar atë që ka ndodhur, por si një mënyrë për të gjetur paqe me veten, për të kërkuar falje dhe për të vazhduar përpara.
Thyerja dhe shërimi
Një kontrast i veçantë në këto dy vepra është mënyra se si Kawaguchi ndërthur thyerjen e zemrës me shpresën për shërim emocional. Personazhet e tij përballen me humbje, dashuri të parealizuara, ndarje, pendim dhe fjalë që nuk arritën t’i thoshin në kohën e duhur, por këto përvoja nuk mbeten vetëm burim dhimbjeje. Përkundrazi, përmes mundësisë për t’u rikthyer në të kaluarën, ata gjejnë një mënyrë për t’u pajtuar me veten, për të kuptuar të tjerët dhe për të rifituar forcën për të vazhduar përpara. Kështu, mes thyerjes dhe shërimit, mes asaj që humbet dhe asaj që ende mund të shpëtohet, autori krijon një kontrast emocional që e bën lexuesin të reflektojë mbi fuqinë e dashurisë, faljes dhe mirësisë.
Ajo që i lidh të dy romanet është ideja se, edhe kur e kaluara nuk mund të ndryshohet, mënyra se si e kuptojmë dhe e pranojmë atë mund të ndikojë në të ardhmen tonë. Autori e ndërton këtë mesazh përmes një proze të thjeshtë dhe të ndjeshme, duke u dhënë hapësirë emocioneve që shpesh mbeten të fshehura në përditshmëri.
Një fenomen ndërkombëtar
Seria “Pa u ftohur kafeja” është shndërruar në një fenomen ndërkombëtar letrar, me miliona kopje të shitura dhe përkthime në gjuhë të ndryshme. Ajo tashmë përfshin gjashtë romane, të cilat ruajnë të njëjtin univers letrar, por sjellin personazhe dhe histori të reja.
Në botën e Toshikazu Kawaguchit, një filxhan kafeje është shumë më tepër sesa një pije që shoqëron një bisedë. Ai bëhet simbol i kohës së kufizuar, i mundësive që nuk zgjasin përgjithmonë dhe i fjalëve që nuk duhet të lihen gjithmonë për një ditë tjetër. Ndoshta pikërisht këtu qëndron ndjeshmëria e këtyre librave: në kujtesën se mirësia, dashuria dhe vëmendja ndaj njerëzve që kemi pranë nuk duhen shtyrë për më vonë./KultPlus.com
Burimi: kultplus.com
