Prej tre vitesh në shesh ka dy grupime të vogla dhe një bandë fytyrmbuluarish që vandalizon Tiranën. Ky është trinomi i mosbindjes politike dhe qytetare në Shqipërinë e sotme: studentët në njërën anë, opozita zyrtare në anën tjetër, dhe në rreshtin e parë një bandë keqbërësish që kamuflohet nën emrin e studentëve.
Për hir të së vërtetës, janë dy protesta të vogla dhe të çoroditura, plus disa dhjetëra vandalë që tërheqin vetëm vëmendjen e mediave dhe të policisë, pa e shtyrë asnjë qytetar të zakonshëm të dalë nga shtëpia. Kjo turmë prej disa qindra personash, me dy shpirtra, ish-flamengo dhe opozitarë veteranë, gjatë javës harxhon përditë disa orë përballë Kryeministrisë, duke prishur vetëm trafikun në bulevard. Në fundjavë fryhet pak dhe arrin të marrë vëmendje jo me prezencë, por me dhunën e molotovit dhe të maskave. Është thënë e stërthënë se me kaq njerëz në rrugë nuk shkarkohet as drejtori i një gjimnazi të Tiranës, e jo më qeveria, opozita dhe gjithçka tjetër rreth tyre.
Një proces që u dogj shpejt
Megjithatë, protesta, më saktë dy mini-protestat, vazhdojnë me kokëfortësi dhe nostalgji, duke evokuar qershorin, kur mbushej sheshi dhe trembej qeveria nëpër zyra. Ky proces u dogj shumë shpejt, sepse ata që e krijuan nuk kishin menduar çfarë do të bënin pasi të hipnin mbi bedenat e kalasë. Mungesa e një plani i la pa pushtuar kalanë e pushtetit, dhe tani po thartojnë dhëmbët pasi humbën një takim unik me historinë.
Po cilat janë dy protestat në fjalë? Nga vijnë dhe ku shkojnë? Nëse i referohemi një sherri vulgar në një studio televizive një javë më parë, opozita e vjetër zyrtare dhe partitë e reja, pa harruar shoqatat, aktivistët dhe rinia studentore në periferi, janë burimet që ende ushqejnë më së shumti këto dalje në bulevard, me disa qindra, deri në dy-tre mijë veta maksimumi në ditët e shtunës.
Partia Demokratike dhe protesta
Marrëdhënia e Partisë Demokratike me protestat pesëmujore ka mbetur rregullisht kontradiktore dhe e pasinqertë. Berisha dhe të tijtë i sulmuan flamengot në ditët e para të protestave. Pasi panë se sheshi u fry përtej çdo pritshmërie dhe se duhej hipur në karrocën e fitimtarëve të rinj, PD dhe satelitët e saj të vjetër nxituan të deklarojnë se janë me studentët. U shfaq një rast i artë për Sali Berishën: të afronte dhe integronte tinëz publikun e paktë dhe të lodhur të opozitës së vjetër me një turmë të madhe, energjike dhe plot ngjyra, tinguj e banderola, si të rinjtë që parakalonin në bulevard çdo ditë.
Kjo ndodhte në hyrje të asaj vere, kur PD pranoi kapitullimin total përpara studentëve, u shkri me ta duke duruar në heshtje edhe thirrjet “Rama në burg, Berisha në burg”, duke ulur kokën dhe duke u dorëzuar para cinizmit të historisë, që po i tundte simbolikisht prangat në fytyrë. Opozita kapitulloi edhe një herë në bulevard, kësaj radhe jo përpara Ramës, por përpara disa “kalamajve” që donin revolucion dhe përmbysje.
Dështimi i organizimit
Muajt kanë rrjedhur, dhe që atëherë flamengot janë dorëzuar vetë përpara mosdijes dhe papjekurisë. Nuk i sabotoi as Rama, as Berisha, aq sa sabotuan veten. Nuk mundën të organizohen, nuk mundën të identifikojnë një panel drejtuesish dhe nuk mund të nxjerrin një program politik serioz. Mbetën një fanfarë njerëzish të revoltuar, që thonë çfarë u vjen në mend dhe që nuk dinë çfarë të bëjnë me foshnjën e revolucionit, që lindi i vdekur!
Fillimi i sezonit të ri universitar nuk solli studentë, por vandalë në skenën e protestës. Kalimi nga flamengot e qeta te dhuna me maska, zjarri dhe molotovi që dogji Tiranën ka qenë akti falimentar i protestave masive rinore të verës, dhe shënoi fundin e tyre zyrtar.
Një protestë e fituar nga konkurrenca partiake
Prej tre javësh në shesh ka dy grupime të vogla dhe një bandë fytyrmbuluarish që vandalizon Tiranën. Ky është trinomi qesharak i mosbindjes politike dhe qytetare në Shqipërinë e sotme: studentët në njërën anë, opozita zyrtare në anën tjetër, dhe në rreshtin e parë një bandë keqbërësish që kamuflohet nën emrin e studentëve, por që në fakt ka si të vetmin synim të mbjellë shkatërrim dhe djegie.
Protesta e studentëve tashmë nuk ekziston më. E ka pësuar nga kurthi që i ngriti Berisha, por edhe nga defektet e veta, tashmë të njohura. Pasi ka mbajtur pezull për muaj axhendën politike shqiptare, protesta është kthyer në terren konkurrimi mes partive. Shfaqja vulgare e partiakëve opozitarë, që u shanë në studiot televizive një javë më parë, e provon më së miri këtë degradim të protestës.
Strategjia e Berishës për ta asfiksuar protestën “duke e përqafuar atë” ka funksionuar në mënyrë perfekte. Nëse nuk di të ndërtojë, Doktori është mjeshtër në shkatërrim dhe prishje. Kështu, në hyrje të nëntorit mund të themi se operacioni i sabotimit të protestës nga demokratët është një realitet i fortë në rrugët e Tiranës. PD nuk është më në gjendje të thërrasë protesta masive, dhe të njëjtën gjë po kujdeset t’ua imponojë edhe studentëve.
Sot kemi një ish-protestë lara-lara, që shahet dhe urrehet mes vetes, ku e reja është dorëzuar për mungesë idesh dhe qartësie, por edhe për shkak të sabotimit që i bëri opozita e vjetër këtij projekti anti-sistem. Ata që e donin Berishën në burg po bien nën truket makiavelike të politikanit më të vjetër të tranzicionit shqiptar. Ironike, por e vërtetë.
Burimi: shqiptarja.com
