Një grup prej 168 ish-zyrtarësh të lartë, ish-shefa të Shtabit të Përgjithshëm të Forcave të Mbrojtjes së Izraelit (IDF), zyrtarë policie, ish-drejtorë të Mossadit dhe Shin Bet-it, njerëz që janë nxjerrë në pension nga Netanyahu dhe që, pikërisht për këtë arsye, e njohin mirë atë, i kanë dërguar një letër konfidenciale shërbimeve të sigurisë.
“Vëmendje”, shkruajnë ata, “e djathta po përgatit një sulm ndaj Knessetit për të martën, më 10 nëntor, ditën kur nis legjislatura e 26-të e parlamentit izraelit”.
Dokumenti është firmosur me emra dhe mbiemra, nën siglën “Muri i Mbrojtjes së Demokracisë”, dhe përmban një fjalë që ngjall frikë: Capitol-i.
A ju kujtohet sulmi në Capitol Hill dhe marshimi i mbështetësve të Trumpit, mes tyre edhe personave të veshur si shamanë, në janar të vitit 2021? Pas humbjes së Donald Trumpit në zgjedhje, pesë persona humbën jetën në Uashington, Kongresi amerikan u shkatërrua dhe e gjithë bota u trondit.
“Një skenar i ngjashëm është i mundur”, theksojnë ish-ushtarakët. “Janë 1.500 aktivistë të gatshëm të pengojnë ceremoninë e betimit”.
Paralajmërimi është marrë seriozisht: nesër do të vendosen masa të jashtëzakonshme sigurie në të gjithë Jeruzalemin. Dhe të gjithë sytë do të jenë te Bibi.
A do të nxisë situatën? Do të heshtë? Do të presë?
Fantazi dhe pushtet
Askush nuk beson vërtet se Izraeli rrezikon të përfshihet në një përplasje të hapur. Sepse Netanyahu nuk vepron si Trumpi. Sepse gjithçka nuk është vendosur ende. Dhe sepse partia e tij, Likud, edhe pse ka humbur terren, mbetet forca e parë politike në Knesset.
Kur Gadi Eisenkot paralajmëron se “demokracia jonë po kalon një nga momentet më kritike të historisë së saj”, ai i referohet edhe rreziqeve që vijnë nga e djathta.
Një politikan që nuk pranon përfundimin
Njeriu që synoi të bëhej kryeministër për herë të shtatë, por që më 27 tetor nuk ia doli, duket se ka më shumë se shtatë jetë politike. Për një gjë është i sigurt: nëse shtata është numri hebraik i plotësisë, ai nuk dëshiron të pranojë një përfundim të paplotë, duke u larguar nga skena mes duartrokitjeve (por më shumë fishkëllimave) që zakonisht shoqërojnë lojtarët në fund të karrierës së tyre. Aq më tepër kur e pret përballja me hetimet gjyqësore dhe komisioni hetimor për ngjarjet e 7 tetorit, për të cilat Eisenkot e ka bërë tashmë përgjegjës.
Kryeministri me mandatin më të gjatë në historinë e Izraelit vazhdon të luajë deri në fund dhe shpreson për kohën shtesë politike. Pak para se Herzog të njoftonte mandatin për gjeneralin, Netanyahu nuk priti as përfundimin e pushimit të Shabatit dhe, përmes një videoje, bëri thirrje për krijimin e një “qeverie të unitetit kombëtar”. Kjo, pavarësisht se e dinte se rivali i tij do ta përqeshte. Ky i fundit e cilësoi menjëherë hipokrit dhe histerik.
Brenda pak ditësh, Bibi arriti të kalonte nga projekti ambicioz për një “koalicion të fortë kombëtar të së djathtës” (më 27 tetor, kur ende shpresonte për një përmbysje të rezultatit zgjedhor) te propozimi për një “qeveri të gjerë kombëtare” (më 2 nëntor, kur shpresat për marrjen e mandatit po shuheshin).
Por në politikën izraelite ndryshimi i strategjive dhe përmbysja e aleancave janë të zakonshme. Netanyahu kërkon të përcjellë një mesazh të qartë: nuk kam përfunduar ende, sepse uniteti kombëtar mund të ndërtohet gjithmonë duke nxitur frikën ndaj arabëve dhe duke shfrytëzuar rezervat e qarqeve fetare.
Propozimi i refuzuar
Televizioni publik Kan zbulon se ditët e fundit një i dërguar i Likud-it është dërguar pranë ekipit të Eisenkotit për të shqyrtuar mundësinë e një marrëveshjeje për shumicën parlamentare, madje edhe të një rotacioni në postin e kryeministrit, siç ndodhi mes Peresit dhe Shamir në vitin 1986, apo mes Bennett dhe Lapid në vitin 2022. Por propozimi është “refuzuar pa hezitim”.
Arsyeja? Pak njerëz i besojnë Bibit. Mjafton të pyetet Benny Gantz, të cilit në vitin 2020 Netanyahu nuk ia dorëzoi kurrë stafetën e kryeministrit, siç ishte parashikuar.
Gjithashtu, gjenerali Gadi nuk dëshiron t’ia lërë iniciativën atij. Një nga kushtet e panegociueshme, edhe pse i pashkruar, është që Netanyahu të qëndrojë larg pushtetit, madje edhe në rast të një marrëveshjeje me partinë e tij, Likud.
Paralajmërimi i fundit
Për disa, videoja e së shtunës dukej pothuajse si një testament politik. “Kujdes të mos krijoni një qeveri të varur nga islamistët që mbështesin Hamasin”, paralajmëroi Netanyahu. “Ata do të shkaktojnë të njëjtat trazira që kemi parë në Evropë” dhe “Izraeli nuk do të mbijetojë”.
Për të shmangur edhe këtë profeci ogurzezë dhe për të mos lejuar që të marrë përmasa denoncimi i paraqitur nga Likud-i lidhur me pretendimet për para nga Katari që u janë dhënë kandidatëve arabë, Eisenkot po punon që 19 mandatet palestineze të mos kenë një rol përcaktues në krijimin e shumicës parlamentare.
Manovrat e mëdha politike kanë nisur dhe Bibi, si një lodër që ngrihet sërish sa herë rrëzohet, ende shpreson.
Por epoka e tij politike po shkon drejt fundit, shkruan editorialisti Ben Caspit:
“Ai nuk arrin as ta imagjinojë veten si një kryeministër që largohet nga detyra, me bashkëshorten Netanyahu që nuk do të jetë më Zonja e Parë. Pa Bibin, ai është i bindur se vendi do të marrë flakë. Por gabon. Sepse vendi mori flakë pikërisht gjatë mandatit të tij”.
Burimi: shqiptarja.com
