Pas dështimit të objektivit për të djegur Tiranën, dy forcat kryesore politike të opozitës, PD-ja e Berishës dhe Lëvizja Bashkë e Arlind Qorit, po vazhdojnë të thërrasin protesta periodike, kryesisht në fundjavë. Qëllimi, sipas analistëve, është që protesta të kthehet në një aksion politik të përhershëm, që të shërbejë si motor për zgjedhjet vendore. Në këtë kuadër po promovohet gjithnjë e më shumë koncepti i “kandidatit të protestës”, i paraqitur si zgjidhje e natyrshme për masën e njerëzve që kanë dalë në sheshe që nga qershori.
Një lëvizje pa bazë politike
Ky koncept, sipas kësaj analize, mbështetet më shumë në iluzion sesa në një lexim real të ngjarjeve. Protesta ka humbur vijimësinë, është zhvendosur drejt zjarrit dhe dhunës, dhe tani zhvillohet me një rotacion të ardhjesh nga Evropa, Kosova apo Maqedonia e Veriut, në varësi të fondeve që alokohen herë pas here.
Ajo që mund të thuhet qartë është se “Revolucioni i Flamingove” nuk ka prodhuar një lëvizje politike, nuk ka krijuar një frymë kohezioni dhe as një platformë politike të përbashkët që të artikulojë një zë të gjerë.
Origjina dhe aktorët e jashtëm
Sipas këtij interpretimi, protesta nuk lindi si organizim i brendshëm, por si një operacion i jashtëm, më shumë marketing, i mbështetur nga lobe radikale të demokratëve amerikanë dhe e majta evropiane, si dhe nga Islami politik, i sponsorizuar sipas tyre nga organizata me lidhje me Vëllazërinë Myslimane. Si provë përmendet vendimi i një gjykate egjiptiane që ka sanksionuar, ndër të tjera, tri shoqata, nga Tirana, Prishtina dhe Shkupi, të lidhura me politikën dhe aktive gjatë protestave.
Megjithatë, edhe kjo pretendim mbetet një interpretim i autorit dhe nuk është vërtetuar në mënyrë të pavarur.
Aktorët vendas dhe kufizimi i rolit të tyre
Protesta, thuhet, nuk mund të ishte zhvilluar pa aktorë vendas dhe pjesëmarrës që morën përsipër autorësinë e saj. Por sipas këtij narrativi, këta aktorë nuk patën asnjëherë pavarësi për t’u artikuluar, promovuar dhe ofruar si alternativë politike. Lejja e tyre, thuhet, ishte vetëm një: të rrëzojnë Edi Ramën. Detajet dhe udhëzimet e operacionit u jepeshin sipas fazave të një “revolucioni” të përgatitur diku tjetër, ndërsa propaganda shpërndahej në rrjetet sociale me mesazhe të ndryshme sipas audiencës.
Pasojat e dështimit dhe kandidatët
Sipas autorit, objektivi ishte rrëzimi, jo ndërtimi, prandaj mosarritja e tij ka ngritur pyetje për skenarët rezervë, të cilët, sipas tij, ose mungonin ose u improvizuan. Në këtë dritë, kërkimi i një përfaqësie politike të protestës për zgjedhjet lokale konsiderohet absurd. Meqenëse nuk ka pasur kurrë një përfaqësi reale politike, kandidatët e propozuar mbeten “fantazma” të një agjende që, sipas tij, synonte vetëm një operacion të përkohshëm.
Burimi: shqiptarja.com
