Një episod mund të zgjasë vetëm një orë, por ndonjëherë mjafton për t’ju mbajtur të tensionuar edhe ditë pasi e keni parë. Kjo është pikërisht ajo që premton Nocturne, seriali i ri thriller i Apple TV, i cili ka në qendër një vrasës serial aq manipulues sa prania e tij ndihet edhe kur ndodhet pas mureve të një qelie izolimi.
Seriali, premiera e të cilit u mbajt më 30 tetor, bazohet në librin The Sandman, shkruar nga çifti suedez Alexander Ahndoril dhe Alexandra Coelho Ahndoril, të njohur me pseudonimin Lars Kepler. Autorët janë gjithashtu krijuesit e serisë së romaneve kriminale me protagoniste detektiven Joona Linna. Përshtatja televizive është realizuar nga Rowan Joffé dhe sjell në role kryesore Stephen Graham, Rory Culkin, Liev Schreiber dhe Zazie Beetz.
Një vrasës serial që nuk ka nevojë të dalë nga qelia për të terrorizuar të tjerët
Historia nis në një njësi paraburgimi të sigurisë së lartë, ku mbahen kriminelët më të rrezikshëm. Rory Culkin interpreton një infermier që punon në këtë institucion dhe përballet me Jurek Walterin, një vrasës serial të luajtur nga Stephen Graham. Ky i fundit mbahet gjatë gjithë kohës në një qeli betoni, në kushte të rrepta izolimi.
Në teori, një izolim i tillë duhet ta kufizojë rrezikun që paraqet një person i dhunshëm. Por Walter është ndryshe. Aftësia e tij për të depërtuar në mendjen dhe emocionet e të tjerëve e bën të rrezikshëm edhe pa pasur nevojë për kontakt të drejtpërdrejtë me ta. Ai di të manipulojë njerëzit, të kuptojë dobësitë e tyre dhe t’i përdorë ato në mënyra që bëhen gjithnjë e më shqetësuese.
Seriali nis me një ritëm relativisht të qetë, duke prezantuar personazhet dhe mjedisin ku zhvillohet ngjarja. Por atmosfera ndryshon sapo historia përqendrohet te Walter. Për këdo që ka ndjekur prej vitesh seriale kriminale dhe noir, mund të duket sikur ka parë tashmë shumë personazhe të frikshëm. Megjithatë, ky vrasës ka diçka që e dallon nga antagonistët e zakonshëm.
Stephen Graham sjell një nga personazhet më shqetësues të fundit
Një pjesë e madhe e tensionit të Nocturne vjen nga interpretimi i Stephen Graham. Aktori, i njohur edhe për rolin në Adolescence, arrin të ndërtojë një personazh që ndërthur tërbimin, neverinë dhe një pasiguri të vazhdueshme. Është e vështirë të parashikosh se çfarë mund të bëjë më pas, dhe pikërisht kjo e bën çdo skenë me të kaq të parehatshme.
Walter nuk është thjesht një njeri i dhunshëm. Ajo që e bën edhe më të frikshëm është aftësia për të kuptuar njerëzit pa pasur empatinë që do ta pengonte t’i lëndonte. Ai mund të dallojë frikën, pasiguritë dhe nevojat e të tjerëve, por nuk i përdor këto njohuri për t’i ndihmuar. Përkundrazi, i kthen në armë.
Në kastin e serialit spikat edhe Zazie Beetz, e cila sjell një interpretim bindës në një rol që pritet të marrë rëndësi gjatë zhvillimit të historisë. Ndërkohë, Liev Schreiber interpreton oficerin e policisë Jonah Lynn, një personazh i frymëzuar nga protagonisti i librave të Lars Kepler. Megjithatë, performanca e tij nuk arrin të ketë të njëjtin ndikim dhe duket më pak e natyrshme në krahasim me pjesën tjetër të kastit.
Pse Nocturne ju mbetet në mendje edhe pas përfundimit të episodit?
Seriali nuk mbështetet vetëm te skenat e dhunshme apo te surprizat e papritura për të krijuar frikë. Ai shpërndan gradualisht detaje rreth personazheve dhe i lë shikuesit të bashkojnë pjesët e historisë. Pikërisht kur mendoni se keni kuptuar se çfarë po ndodh, shfaqet një informacion i ri që ndryshon mënyrën si e shihni gjithçka.
Atmosfera të kujton disi The Silence of the Lambs, veçanërisht përmes marrëdhënies psikologjike mes një vrasësi manipulues dhe njerëzve që përpiqen ta kuptojnë. Megjithatë, Nocturne nuk duket se synon të kopjojë dinamikën mes Hannibal Lecter dhe Clarice Starling. Ai ndërton një tension të vetin, ku frika nuk vjen vetëm nga një personazh, por edhe nga ideja se e keqja nuk ka domosdoshmërisht një fytyrë të dallueshme.
Në të njëjtën kohë, seriali prek edhe anën tjetër të kësaj marrëdhënieje: dëshirën e njerëzve për të ndihmuar dhe për të shpëtuar të tjerët, edhe kur kjo i vendos përballë rreziqeve që nuk i kuptojnë plotësisht.
Me gjashtë episode të tjera për t’u zbuluar, Nocturne ka ende shumë hapësirë për të zhvilluar misterin dhe personazhet. Por dy episodet e para mjaftojnë për të krijuar një atmosferë që vazhdon të të shoqërojë edhe pasi fiket ekrani. Dhe ndoshta kjo është pikërisht ajo që e bën këtë thriller kaq shqetësues: ndjesia se errësira nuk qëndron gjithmonë aty ku mund ta shohim.
Burimi: anabelmagazine.com
