Poezi nga Aleksandër Pushkin
Mes mjegullave të errëta
hëna zhduket, hëna endet.
Mbi fushat e trishtuara
ajo derdh dritën e trishtë.
Përmes rrugës së shkretë dimërore
vrapon kjo trojkë pa pushim.
Zilja e kalit, monotone,
dëgjohet me vështirësi përmes saj.
Më zë një mall i ri
kur karrocieri këndon,
herë me gas çapkënie
herë me mall që më zgjon.
Nuk shoh as zjarr, as kasolle,
vetëm borë si pambuk.
Dhe përtej, shtyllat e rrugës
duken e zhduken pa ndalesë.
Ah, sa mërzi… nesër, o Nina,
te e shtrenjta do të vij.
Kur të rrimë pranë zjarrit
do të të shoh me mall në sy.
Dhe akrepi i orës
do të rrotullohet me qetësi,
e mesnata e mërzitshme
s’do na ndajë përsëri.
Mërzia e udhës dimërore
e zuri dremitjen karrocierin.
Zilja e kalit monotone,
hëna e mjegullt që ndriçon.
Pranvera dhe pikëllimi
Pranverë, o kohë dashurie,
sa më mbush me pikëllim.
Sa mall më bie sërish
në shpirtin tim, në gjakun tim.
Gëzimi është i huaj për mua…
çdo ngazëllim e çdo shkëlqim
më sjell mërzi, më bën të vuaj.
Oh, mallkoj shqetësimin, vuajtjen
dhe natën e pafund të dimrit.
Pyetje mbi jetën
Pse, o jetë, je dhuratë
që të jepet kot rastësisht?
Pse fati i fshehtë më dha
një ndëshkim të tmerrshëm në botë?
Çfarë është ai pushtet i errët
që më ka thirrur nga hiçi,
që në shpirt më dha mundime
dhe dyshim në mendjen time?
Pa dritë e pa qëllim,
zemra më rreh në shkretëtirë.
Më mbush me pikëllim
jeta e tërë monotone.
/KultPlus.com
Burimi: kultplus.com
