Në kryqëzimin e mjeshtërisë, kujtesës dhe poezisë, shkrimtari gjerman Eberhard Häfner ka krijuar një botë letrare ku fjala merr ritmin e goditjes së çekiçit mbi metal. Në prag të 85-vjetorit të lindjes, që shënohet më 24 tetor, gazeta gjermane taz, përmes një portreti të gazetarit Konstantin Ames, sjell sërish në vëmendje jetën dhe veprën e një prej përfaqësuesve të fundit të skenës letrare alternative të Prenzlauer Bergut në ish-Gjermaninë Lindore.
I lindur më 1941 në Turingi, Häfner u trajnua si argjendar dhe bakërpunues, një përvojë që ndikoi edhe në mënyrën se si ai e kupton poezinë. “Poetët e parë ishin farkëtarë”, thotë ai, duke e lidhur krijimtarinë me mjeshtërinë dhe punën e dorës.
Përmbledhja e re poetike dhe lidhja me zejtarinë
Përmbledhja e tij e re poetike, Corinthian Ore, e botuar më 2026, sjell vargje të mbushura me melankoli, ironi dhe reflektime mbi jetën. Ndërsa libri Hammerschlag përqendrohet te punimet e tij metalpunuese për objekte të kultit, duke dëshmuar lidhjen e vazhdueshme mes artit dhe zejtarisë.
Jeta e poetit mbart edhe gjurmët e një humbjeje të thellë. Bashkëshortja e tij, artistja Magdalena Häfner, ndërroi jetë dy vjet më parë, pas një martese që kishte nisur më 1965. Ndikimi i saj artistik mbetet i pranishëm në krijimtarinë e tij, ndërsa pikturat e saj surrealiste vazhdojnë të mbushin banesën e çiftit në Berlin.
Skena letrare e Prenzlauer Bergut
Häfner lidhet ngushtë me skenën letrare të Prenzlauer Bergut, një mjedis krijues i njohur për eksperimentet gjuhësore, leximet alternative dhe solidaritetin mes autorëve në kushtet e represionit shtetëror. Pas vdekjes së poetes Elke Erb dhe poetit Bert Papenfuß, ai mbetet një nga figurat e fundit të gjalla të këtij komuniteti, ndonëse vetë distancohet nga ideja e një “lidhjeje” të mirëfilltë mes shkrimtarëve.
Pavarësisht pengesave të kohës, krijimtaria e tij u botua në antologji të rëndësishme, ndërsa si redaktor i revistës Herzattacke ai ndihmoi në krijimin e hapësirave për letërsinë alternative. Sot, ai vazhdon të ruajë lidhje me poetë të rinj, duke mbetur një pikë referimi mes brezave të ndryshëm letrarë.
Në poezinë e Häfnerit, gjuha e përditshme ndërthuret me ironinë dhe figuracionin e papritur, ndërsa përvoja personale takohet me kujtesën historike. Përtej përkatësisë së tij në një periudhë të rëndësishme të letërsisë gjermane, poeti vazhdon ta shohë krijimtarinë si një formë lirie dhe komunikimi njerëzor. Në fjalët me të cilat Ames e përmbyll portretin, poezia mbetet për Häfnerin “e vetmja gjuhë vërtet paqësore”./KultPlus.com
Burimi: kultplus.com
