Nga një vajzë që sfidoi rekordet kombëtare të notit, te “arusha” që mahniti Shqipërinë me fuqinë e saj në ujë. Anthulla Ikonomidhi Gjika është gruaja që i kushtoi sportit vitet më të bukura të jetës së saj, duke u shndërruar në një nga emrat e paharruar të notit sarandiot. Karrierën e nisi në moshën 12-vjeçare, duke notuar në stilin e lirë dhe duke u stërvitur në det, në një periudhë kur ujërat e hapura përbënin infrastrukturën kryesore për sportistët shqiptarë. Në moshën 15-vjeçare, ajo garonte me ekipin e të rriturve të Butrintit, ndërsa në vitin 1965 arriti të thyejë rekordin kombëtar në 800 metra stil i lirë, duke lënë pas edhe kampione si Makbule Llagami.
Rekordet dhe nofka “Arusha që notonte”
Gjatë karrierës së saj, Anthulla theu më shumë se 39 rekorde kombëtare dhe fitoi mbi 60 vende të para. Një rrugëtim i jashtëzakonshëm, të cilin e përfundoi ashtu siç e nisi: si kampione.
Në vitin 1968, komentatori i njohur Ismet Bellova do ta pagëzonte me një nofkë që do ta shoqëronte ndër vite: “Arusha që notonte”. Një përshkrim që pasqyronte forcën, qëndrueshmërinë dhe stilin e saj në ujë.
Megjithatë, historia e Anthullës nuk përfundon me medaljet dhe rekordet. Pas karrierës si notare, ajo iu përkushtua trajnimit, duke formuar breza të rinj sportistësh dhe duke përgatitur kampione e rekordmene si te Butrinti, ashtu edhe te 17 Nëntori. Për të, suksesi nuk ishte thjesht çështje talenti, por rezultat i disiplinës, durimit dhe përkushtimit. Dashurinë për sportin e ndau edhe me bashkëshortin, Spiro Gjika, me të cilin u njoh gjatë studimeve në Institutin e Lartë të Kulturës Fizike “Vojo Kushi”. U martuan në vitin 1972 dhe ndërtuan së bashku një jetë të lidhur ngushtë me sportin, sakrificat dhe sfidat.
Largimi nga Shqipëria dhe humbja e djalit
Por jeta do t’i rezervonte edhe sprova të rënda. Në vitin 1992, pasi mbetën pa punë, Anthulla dhe familja e saj u larguan drejt Greqisë, duke menduar se do të qëndronin vetëm katër apo pesë vjet. Koha kaloi dhe largimi i përkohshëm u kthye në një kapitull të gjatë të jetës së tyre. Sot, larg Shqipërisë, kujtimet e bukura ndërthuren edhe me dhimbjen më të madhe që mund të përjetojë një nënë: humbjen e djalit të saj, i cili ndërroi jetë 22 vite më parë, pasi u prek nga leucemia.
Një dhimbje që nuk mund të matet me rekorde dhe që asnjë fitore nuk mund ta fshijë. Anthulla Ikonomidhi Gjika, Mjeshtre e Merituar e Sportit, mbetet një emër që meriton të kujtohet jo vetëm për atë që arriti në pishinë, por edhe për forcën me të cilën është përballur me jetën. Ajo që dikur sfidonte rekordet në ujë, sot rrëfen një histori ku krenaria për të shkuarën dhe dhimbja për humbjen bashkëjetojnë në të njëjtën zemër./abcnews.al
Burimi: abcnews.al
