Fëmijët tanë nuk ndihen mirë. Në të gjithë Evropën, të rinjtë po protestojnë për çështje që variojnë nga mungesa e financimit për arsimin deri te kostoja e strehimit dhe e jetesës, duke i vënë përballë sfida të mëdha qeveritë që tashmë janë nën presion të fortë.
Konfigurimi i saktë i shqetësimeve ndryshon nga shteti në shtet. Në Spanjë, dëbimi i 87-vjeçares Maricarmen Abascal nga shtëpia e saj shërbeu si katalizator për këtë valë protestash; në Francë, studentët dolën në mbështetje të mësuesve në grevë; protestat e studentëve kanë tronditur Shqipërinë për muaj të tërë, së pari të nxitura nga planet për një zhvillim luksoz nga dhëndri i Presidentit të SHBA-së Donald Trump, Jared Kushner.
Pavarësisht katalizatorëve të tyre të ndryshëm, të gjitha këto lëvizje kanë thithur çdo pakënaqësi përpara se të shpërthejnë në një valë gjithëpërfshirëse, pjesërisht duke frymëzuar edhe njëra-tjetrën. Protestuesit në Itali dhe Greqi u janë referuar homologëve të tyre francezë në slloganet e tyre. Protestat për strehimin në Spanjë u përhapën edhe në Portugali.
Sindikatat e studentëve nëpër Evropë po ndajnë këshilla dhe përvojat e tyre me njëra-tjetrën, i tha CNN-it Alice de Brito, zëvendëspresidente e sindikatës kryesore të studentëve të Francës, UNEF.
“Shoh më tepër ngjashmëri se sa dallime,” tha ajo. “Ne të gjithë po flasim për nevojën për investime në arsimim, në edukim, tek rinia në përgjithësi. Por ne po flasim gjithashtu për koston e jetesës, për strehimin”.
Udhëheqësja e sindikatës së studentëve italianë Sabrina Brizzola, tha gjatë një tubimi fundjavën e kaluar se janë aty “për shkolla që nuk na shemben mbi kokë, punë të sigurt dhe dinjitoze, për kujdes shëndetësor publik, për drejtësi shoqërore”.
Protestat dhe brezi i ri
Julius Fintelmann, bashkëthemelues dhe kryeredaktor i buletinit të përditshëm European Correspondent, thotë se protestat “pasqyrojnë ndjenjën se politika e Evropës po dështon me brezin e ardhshëm”.
Përveç arsimit dhe strehimit, ai tregon për një treg pune gjithnjë e më të pasigurt, që ka ndikuar këtë shpërthim të zemërimit të Brezit Z. “Mendoj se në rrënjë ajo që shohim është tipari që ka patur demokracia liberale, se brezi që vjen gëzon një jetë më të mirë se ai që është. Kjo tani thjesht nuk është më e vërtetë,” i tha ai CNN-it.
Dhe në fakt, vendet e Bashkimit Evropian më të prekura nga protestat – Greqia, Italia, Franca, Belgjika, Spanja dhe Portugalia – ndajnë një sfond ekonomik të zymtë dhe nivele të larta të borxhit kombëtar, duke e bërë të vështirë rritjen e shpenzimeve publike. Rendimentet e obligacioneve në Francë, për shembull, u ngritën në nivelet e tyre më të larta që nga viti 2002 të mërkurën, duke ushtruar më shumë presion mbi buxhetet e qeverisë.
‘Duke pritur për një përgjigje’
Protesta studentore janë mbajtur në fillim të vitit shkollor francez në shtator dhe tetor për nëntë vitet e fundit pasi të rinjtë që duan më shumë arsim e kuptojnë se nuk kanë mjaftueshëm mësues apo pajisje të mira, – vëren de Brito.
Këtë vit, megjithatë, ato u rritën si ortek bore, ndërsa studentët kërkuan reduktim të masivitetit të klasave, rritje të shpenzimeve për mësuesit, investime në infrastrukturë dhe një fund të dhunës policore kundër të rinjve. “Njerëzit thjesht janë të lodhur duke pritur për një përgjigje,” tha de Brito.
Arsimimi cilësor është një temë që shfaqet pavarësisht kufijve të Evropës. Mijëra studentë dhe mësues marshuan nëpër Greqi, përfshirë një grup që u mblodh jashtë parlamentit në Athinë duke thirrur, “nga Greqia në Francë, ne duam arsim publik, të lirë,” sipas Reuters. Kur studentët pushtuan për herë të parë një shkollë të mesme në Romë, më 7 tetor, ata shkruan “si në Francë” në rreshtin e parë të deklaratës që mbronte veprimet e tyre.
Por qeveria italiane ka kërkuar të minimizojë çdo ngjashmëri me lëvizjen e protestës në Francë. “Situata në Itali është shumë e ndryshme nga Franca,” tha Ministri i Arsimit Giuseppe Valditara më herët këtë muaj, duke përsëritur një pretendim të së djathtës së ekstremit se protestat franceze ushqehen nga vështirësia e integrimit të emigrantëve të brezit të dytë në sistemin shkollor. Kjo nuk ekziston në Itali.
Strehimi është një tjetër çështje që shfaqet pavarësisht kufijve kombëtarë. Protestuesit italianë thonë se kanë vëzhguar nga afër protestat e strehimit në Spanjë, të cilat shpërthyen me të vërtetë në shtator dhe përfundimisht e detyruan qeverinë të thërriste zgjedhje të parakohshme.
Studentët në një grupim proteste në Romë i thanë CNN-it se strehimi i përballueshëm ishte i pandashëm nga një arsim i mirë. Njëra, Elisa Pastore, tha se ajo dhe vëllai i saj mezi përballojnë qiranë për një dhomë të vetme të përbashkët në kryeqytetin italian, ku ata ndjekin universitetin. Për gjysmën e parë të diplomimit të saj, përpara se vëllai të fillonte gjithashtu universitetin, asaj i duhej të udhëtonte 120 kilometra nga jashtë Romës për të kursyer para.
Grupe të tjera po protestojnë, gjithashtu. Ka edhe një bllokadë nga kamionistët në Itali, të revoltuar nga kostoja e rritur e karburantit pas luftës në Iran. Greva e tyre ka ndaluar prodhimin e mocarelës dhe disa lloj makaronave.
Çështje si strehimi kapërcejnë ndarjet ndërbreznore, duke tërhequr brezat e vjetër në protesta gjithashtu.
